Twee jaar geleden vond Joost zijn droombaan als taaldocent met hulp van zijn jobcoach bij WIJ 3.0. Deze begeleiding en jobcoaching biedt WIJ 3.0 aan voor mensen die door omstandigheden thuis komen te zitten en het vertrouwen missen om op eigen kracht stappen richting een nieuwe baan te zetten. Voor Joost was een betaalde baan het einddoel en dat is bijzonder goed gelukt: hij heeft een baan die hem op het lijf is geschreven.

Jarenlang werkte Joost (39) als leerkracht op een basisschool en vervolgens een korte periode in het praktijkonderwijs. Opeens viel hij uit: door angstaanvallen en depressies kon hij niet goed meer functioneren. Hij kwam ziek thuis te zitten en zocht na verloop van tijd hulp bij Altrecht. Hij volgde daar meerdere therapieën. Toen hij zich wat beter begon te voelen, startte hij met vrijwilligerswerk bij de Vogelopvang. Daar merkte hij dat hij het nog steeds lastig vond om onder de mensen te zijn.

Na afronding van zijn traject bij Altrecht vroeg hij begeleiding van WIJ 3.0. Zijn coach hielp hem vervolgens aan een vrijwilligersbaan, die hem uitdaagde om meer sociale contacten aan te gaan. Een half jaar lang verzorgde hij het vervoer van patiënten in het Diakonessenhuis. Tegelijkertijd zocht hij met hulp van zijn coach uit wat voor betaalde baan hij straks zou kunnen gaan doen en welke baan hem voldoening zou geven. Hij ontdekte dat hij niet was uitgekeken op het onderwijs, integendeel. Maar hij wilde wel in een andere richting verder. Zo begon hij als docent bij een organisatie voor taalonderwijs aan statushouders. Helaas ging deze organisatie onverwachts failliet en moest hij opnieuw op zoek naar werk. Dat werd een baan als taaldocent op een basisschool voor nieuwkomers in Veenendaal. Mede dankzij zijn jobcoach Sandra heeft hij nu een baan die hem op het lijf is geschreven.

Op welke wijze heeft ze jou geholpen?

“Ze vroeg me telkens weer stil te staan om te onderzoeken bij wat voor baan ik me goed zou voelen. Ze hielp me te bepalen wat mijn grenzen zijn en waar ik werkplezier uit haal. Daarvoor bestookte ze me met vragen die me aan het denken zetten, zoals: ‘Waar voel jij je goed bij?’ Verder namen we samen vacatures door, las zij mijn sollicitatiebrieven en cv mee en gaf ze daarop feedback. Ook gaf ze me tips welke informatie ik wel/niet met andere mensen zou kunnen delen en hoe ik dat kon verwoorden.”

Vertel eens wat meer over de jobcoaching.

“Ik heb de begeleiding van Sandra als heel fijn ervaren. Ze liet me dingen op mijn eigen manier doen, zodat ik de regie in handen hield. Ik had veel vrijheid en dat heeft me zeker verder geholpen. Ik leerde onder andere dat ik mezelf niet voorbij moest lopen door naast mijn baan nog van alles te willen ontwikkelen om te worden gezien, waarbij ik hoge eisen aan mijzelf stelde.”

Wat vind je het leukst aan jouw werk?

“Ik haal heel veel plezier uit dit werk! Ik ben ook elke dag dankbaar met deze mooie baan. Sowieso dat ik opnieuw een baan in het onderwijs heb kunnen bemachtigen. En dat mijn leerlingen blij zijn dat ze hoe dan ook weer onderwijs krijgen. Het geeft me voldoening dat ze graag de taal willen leren en dat ze zich dankzij mijn lessen sociaal ontwikkelen. Soms merk ik dat ze echt dingen hebben opgepikt die ik eerder in de klas met hen besprak, en dat ze dat onderling aan elkaar door hebben gegeven.”

Wat was voor jou het mooiste compliment?  

“Voor de zomervakantie heeft de schoolleiding me tijdens het lesgeven geobserveerd. Dit gebeurde in het kader van mijn aanstelling. Na afloop werd er zoiets gezegd als: ‘Waren er maar twee Joosten, liep er nog maar nog zo iemand als jij rond.’ Volgens hen paste ik precies in het plaatje van de school. Een mooier compliment hadden ze me niet kunnen geven!”

“Daarnaast laten de leerlingen tijdens het afscheidsmoment regelmatig blijken hoe erg ze het vinden om mij te moeten missen. Sommige worden zelfs een beetje emotioneel. Ze blijven namelijk gemiddeld een jaar op deze nieuwkomersschool om vervolgens door te stromen naar het reguliere onderwijs. Je moet beseffen dat ik zo’n beetje de eerste persoon ben die ze elke dag zien en die hen structuur en veiligheid biedt.”

Heb jij een motto of wijze les?

“Ik vertoefde afgelopen zomer enkele dagen bij monniken in een tempel in Zuid-Korea. Een van de nonnen gaf me de raad om eens vaker te kijken naar wat ik al heb en daar dankbaar voor te zijn. Kleine simpele dingen en kleine mooie momenten worden bijvoorbeeld maar ‘gewoon’ gevonden en ondergewaardeerd. Deze levensles probeer ik op te volgen: van een rustig moment bij een meer kan ik nu enorm genieten.”

Interview: Liesbeth Rox
Foto: Patricia Weijburg