Mara Huibers, trajectbegeleider bij WIJ 3.0 (juli 2020)

‘Als trajectbegeleider coach ik deelnemers naar passende dagbesteding. Samen doorlopen we alle stappen van niet-werken naar werken. Helaas zag dat er in de afgelopen periode heel anders uit. Toen er in Utrecht nog niet zoveel aan de hand leek, moest ik al thuis blijven. Ik woon in Den Bosch en daar brak het virus als eerste uit. Een week later ging alles dicht. Vrijwilligers konden hun werk niet doen, activiteiten gingen niet door, mensen kwamen thuis te zitten. Ik moest ineens alles telefonisch doen. Het werk zelf veranderde ook. De gesprekken die ik met deelnemers voerde gingen niet zozeer over werk, maar over wat ze thuis meemaakten. Hoe moeilijk de situatie ook was voor ze, ze waren ook geïnteresseerd in mij. Hoe gaat het met jou? vroegen ze. We zitten met z’n allen in hetzelfde schuitje. Ook heb in de afgelopen periode veel gewerkt in De Stadsbrug, die openging voor de dagopvang van dak- en thuislozen.

Voor deelnemers is er nu minder werk. Ineens kunnen ze niet die leuke baan doen, niet die mooie vrijwilligersjob. Voor mij als trajectbegeleider is het zoeken naar manieren om mensen positief en enthousiast te houden. De nadruk leggen op wat er nog wél mogelijk is en de tijd thuis zo goed mogelijk doorkomen. Daarvoor hebben ze van ons een folder met tips gekregen. Hoe je je huis op orde houdt, wandelingetjes maken, activiteiten om uit je gedachten te breken. Zowel fysiek als mentaal in beweging blijven. Veel mensen hebben daar wat aan gehad.

Wat ik heb geleerd van werken in coronatijd? Dat ik mij beter kan inleven hoe het is om een tijd thuis te zitten en van daaruit weer aan de slag te moeten, omdat ik dat nu zelf ook heb ervaren. Ik vond het ingewikkeld om weer stappen te zetten naar sociale contacten. Van dat ene gezicht van mijn vriend naar allemaal mensen en prikkels. Als je lang thuiszit, moet dat nog veel lastiger zijn. Ik ben me daar nu meer bewust van.

Als ik vooruitkijk, dan zijn kleine stappen op de korte termijn al heel waardevol. Zodra er vrijwilligerswerk kan worden gedaan, is dat al heel mooi. Trekt de economie weer aan? En komt er daardoor weer meer werk? Het is onzeker. Veel vacatures voor betaald werk staan nu on hold, maar dagbesteding en vrijwilligerswerk starten heel langzaam weer op. Wij doen ons best om mensen toch te helpen aan een goede invulling van hun dagbesteding en blijven optimistisch.’


GertJan Zwaneveld, facilitair werkbegeleider bij locatie De Stadsbrug (juli 2020)

‘Sinds ruim een jaar ben ik facilitair werkbegeleider op locatie De Stadsbrug. Dat houdt in dat ik werkmeester ben voor alle deelnemers van WIJ 3.0 die binnen werken. Van de receptie tot de keuken, van het magazijn tot de fitnessafdeling. Ik zorg ervoor dat alle benodigde materialen er zijn, dat alles reilt en zeilt. Daarnaast mag ik veel facilitaire zaken voor collega’s regelen. Ik ben een manusje van alles.

We hebben een periode achter de rug die heel anders was dan normaal. Wij faciliteerden in opdracht van de gemeente de dagopvang voor dak- en thuislozen in plaats van het werk voor deelnemers. Persoonlijk vond ik dat best wel spannend. Hoe druk zou het worden? Zou het wel veilig genoeg zijn? Het was een ingrijpende verandering: in een paar dagen tijd hebben we de hele toko moeten omgooien. Zevendagenroosters gemaakt die we met heel veel collega’s hebben ingevuld. Gasten die over de vloer kwamen, hebben we moeten registreren. En naast ontbijt hebben we lunch en een warme maaltijd bereid en geserveerd. Ik was wat drukker dan normaal, ook met het op peil houden van voorraden. Een hele kluif. Niet alles kon geleverd worden in die eerste coronaperiode. Het was een bijzondere tijd. Voor sommige deelnemers die hier normaal komen werken konden we nog wat bieden, voor andere niet. Dat was zuur, verdrietig en frustrerend. Aan de andere kant vind ik het mooi dat we van betekenis konden zijn voor een andere groep mensen, door dak- en thuislozen te voorzien in hun basisbehoeftes. Er heerste hier rust en structuur. Ik heb verschillende dak- en thuislozen leren kennen. Normaal zie je ze vluchtig in het voorbijgaan, nu heb ik mooie, diepgaande gesprekken met ze gehad.

Ook de bereidwilligheid van onze collega’s was heel mooi. We hebben dit toch maar geflikt. En dat in een tijd van onzekerheid, van angst. We hebben toch betekenisvol kunnen zijn en dat geeft heel veel voldoening. Ik heb ook bewondering voor onze eigen deelnemers, hoe flexibel en geduldig ze zijn. Ineens was er geen werk meer. Ze moesten zich aanpassen, omgaan met onzekerheid. Dat hebben ze goed gedaan.

De toekomst? Daar ben ik nog niet zo mee bezig. We zijn net weer terug in de oude situatie, de dagopvang op De Stadsbrug is gestopt. Ik ben blij weer in het oude ritme te zitten, alleen hebben we nog niet zoveel werk voor onze deelnemers. Je doet wat je kan, maar het is de vraag hoe het verdergaat. Ook met het virus. Je weet niet hoe het zich gaat ontwikkelen. Deelnemers en wijzelf, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We maken er het beste van. Dat is de afgelopen maanden ook wel aardig gelukt.’


Danielle van Elk, accountmanager bij WIJ 3.0 (juli 2020)

‘Ik ben een WIJ 3.0-medewerker van het eerste uur. Het is mijn taak om contact te leggen met nieuwe samenwerkingspartners, zoals bedrijven en organisaties die werk en activiteiten willen bieden aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Je kunt je voorstellen dat veel van die bedrijven zeker in de eerste weken van de crisis weinig ruimte hadden om hierover na te denken. Zij waren vooral bezig om zelf te overleven. Ik had dus minder werk. Omdat ik niet echt een stilzitter ben, en door de omstandigheden collega’s uitvielen, heb ik het managementteam gevraagd: waar kunnen jullie mij gebruiken? Ik mocht meedraaien op de activiteitenafdeling van WIJ 3.0. bij de crisisafdeling van Altrecht in het WA Huis. Wel spannend, maar met de mindset: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ van Pippi Langkous kom je heel ver.

Het bleek een superboeiende ervaring. Meestal werk ik vóór de doelgroep, nu mét de doelgroep. Ik was niet eerder op de gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek geweest. Je treft er een heel arsenaal aan mensen waar iets mee is, maar waarvan ik denk: ze zijn net als jij en ik. Gister hadden ze nog de regie over hun leven, nu zitten ze bij Altrecht. Het is een dunne scheidslijn, het kan ons allemaal overkomen. Best heftig en confronterend. Ik heb heel leuke gesprekken gevoerd met cliënten waarin ik mocht kennismaken met hún waarheid en hún realiteit. Ik vond het een verrijkende ervaring en heb respect voor mijn collega’s die dit altijd doen. Je probeert mensen los te maken van hun ziekte en ze een fijne tijd te bezorgen door activiteiten te doen. Lekker actief bezig zijn draagt bij aan herstel. Je probeert mensen op te vangen met koffie, een gesprek, een spelletje of even creatief bezig zijn. Ze hoeven even niet bezig te zijn met hun psychische kwetsbaarheid. Ze mogen zijn zoals ze zijn. Het was mooi om daaraan bij te dragen.

Wat ik heb geleerd in de afgelopen periode? Wat ik opvallend vind, is dat we als maatschappij mensen die anders denken of zijn, heel gemakkelijk buitenspel zetten. Dat wéét ik, maar besef ik niet altijd. Ik realiseerde me des te meer dat we er met elkaar voor moeten zorgen dat de kloof niet zo groot wordt. Mensen met psychische kwetsbaarheid vormen een complexe doelgroep. Mensen praten er liever niet over. Maar juist menselijkheid en aandacht zijn zo belangrijk. Er echt even voor ze zijn. Met elkaar hebben we de verantwoordelijkheid dat iedereen meetelt en meedoet. Dat verkondigde ik altijd al, maar nu met nog meer overtuiging. Ik sta nog meer achter ons werk.

Als ik naar de toekomst kijk, zie ik vooral kansen. Men zegt dat we in een crisis gaan belanden, maar er zijn op dit moment gelukkig nog steeds bedrijven die openstaan voor de doelgroep. Een crisisperiode als deze vergt van iedereen flexibiliteit. Van potentiële werkgevers, begeleiders en cliënten. Die ideale baan gaat het op dit moment misschien niet worden voor onze deelnemers, maar door je ogen open te houden met hulp van trajectbegeleiders, denk ik dat er echt kansen zijn. Vallen hoort erbij. We hebben allemaal een grote buiging moeten maken de afgelopen periode, het gaat erom dat je weer opkrabbelt. We hebben het toch maar mooi opgevangen met elkaar. Daar horen schouderklopjes bij. Ik heb heel veel respect voor onze collega’s die dag in, dag uit voor onze cliënten klaarstaan. En voor onze cliënten die er met zoveel diversiteit aan karakters dagelijks voor gaan met elkaar.’

Inhoud

  • Mara Huibers
  • Gertjan Zwaneveld
  • Danielle van Elk